ตื่น…

…เข้านอน

ก็ยังคงทำเหมือนเดิมทุกวัน
เพียงแต่ขาดคนข้างๆไป
…เท่านั้น…

ไม่น่าเชื่อว่า หลายอย่างต่างไป

เช่น
เวลา เหลือมากขึ้น
เงิน ใช้น้อยลง
เปิดทีวีนานขึ้น บางทีเหมือนเปิดให้มันมีเสียงเท่านั้น

หรือการที่ภายนอกเงียบ
แต่ภายในความคิดตัวเองนั้นคุยกันขโมง

หรือ

เมื่อไม่ต้องมีใครคอยหงุดหงิด
เรื่องเล็กเรื่องน้อย(แต่ชอบทำให้เป็นเรื่องใหญ่)ของกันและกัน

เมื่อต้องดูบอลคนเดียว
โดยไม่มีกองเชียร์ทีมตรงข้ามคอยกัด

หรือเมื่อไม่มีคนคอยบ่น
ตอนขับรถไป อ่านทวีตไป หนักหน่อยก็พิมพ์ด้วย อีกมือประคองพวงมาลัย ขาคอยแตะเบรก

…

นี่มั้ง ที่เขาว่า
มนุษย์อยากเป็นตัวของตัวเองมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งโหยหาสังคม ต้องการความเข้าใจ
ต้องการที่ดำรงอยู่ของตัวตนบนสังคมที่แตกต่างได้

เช่นกัน
สำหรับความรักของคนสองคนมันก็เหมือนจำลองสังคมย่อยๆลงมา

เพราะไม่ว่าสังคมไหนๆ คู่ไหนๆ
เมื่ออยู่ด้วยกันก็ต้องเจอและจัดการกับความแตกต่าง

ก็ต้องมีพบแล้วจากไป
เพื่อจากและพบกันใหม่
ชีวิตเกิดมาเพื่อเป็นเช่นนี้

แล้วเวลาที่เราใช้จ่ายไปด้วยกัน…
จะมีความหมาย จะเห็นคุณค่าก็ตอนที่จากกัน
…

สำหรับเราในตอนนี้

แค่ผ่านไปสี่วัน ของโลกที่ไม่มีกัน

สี่วัน ก็เหมือนสี่ปีแล้วล่ะ

(**กลับมาไวๆ คิดถึงเสียงบ่นแล้ว)

หมายเหตุ : blog entry นี้อาจดูส่วนตัวไปนิด แต่คิดว่าอารมณ์แบบนี้มันเป็นสากล เชื่อว่าไม่มากก็น้อยที่กำลังเคยรู้สึกเหมือนกัน

คิดว่ามันน่าจะมึประโยชน์สำหรับคนอัพบล็อกบ่อยๆ และหลายเหตุผลดีๆสำหรับประชากรบล็อกผู้ขี้เกียจอัพ

1 มันไม่ต้องรอโหลดหน้าเวบที่ไอโฟน2จีของเราคงพาลให้หงุดหงิดขี้เกียจเขียนไปก่อน

2 ระหว่างที่พิมพ์อยู่นี้ก็กำลังดูว่ามันรองรับครบทุกอย่างไหม เห็นว่าใส่รูปได้แต่การแทรกlinkไม่เห็น

(ภาพข้างบนนี้คือถนนในซอยทางลัด ลัดแล้วก็ยังติดอยู่ดี)

3. หลังแทรกภาพข้างบนก็ได้เห็นว่าขึ้นมาเป็น code สรุปว่าทุกอย่างที่ต้องการทำแบบ wyswyg สามารถทำได้หมด แต่ต้องผ่านการใส่ HTML code

อย่างนี้อาจไม่friendlyกับผู้ใช้จำนวนมาก

4. กรณีพิมๆอยู่เครื่องดับ หรือโปรแกรมปิดตัวไปเอง ก็ยังเก็บที่เราเขียนไว้ให้

ได้เวลาลอง post ละ