ตื่นเช้า
ขับรถไปทำงาน
เช้าจนค่ำ หมดวันอันยาวนาน
ขับรถกลับบ้าน
กินข้าว
และเข้านอน

ตื่น…

…เข้านอน

ก็ยังคงทำเหมือนเดิมทุกวัน
เพียงแต่ขาดคนข้างๆไป
…เท่านั้น…

ไม่น่าเชื่อว่า หลายอย่างต่างไป

เช่น
เวลา เหลือมากขึ้น
เงิน ใช้น้อยลง
เปิดทีวีนานขึ้น บางทีเหมือนเปิดให้มันมีเสียงเท่านั้น

หรือการที่ภายนอกเงียบ
แต่ภายในความคิดตัวเองนั้นคุยกันขโมง

หรือ

เมื่อไม่ต้องมีใครคอยหงุดหงิด
เรื่องเล็กเรื่องน้อย(แต่ชอบทำให้เป็นเรื่องใหญ่)ของกันและกัน

เมื่อต้องดูบอลคนเดียว
โดยไม่มีกองเชียร์ทีมตรงข้ามคอยกัด

หรือเมื่อไม่มีคนคอยบ่น
ตอนขับรถไป อ่านทวีตไป หนักหน่อยก็พิมพ์ด้วย อีกมือประคองพวงมาลัย ขาคอยแตะเบรก

…

นี่มั้ง ที่เขาว่า
มนุษย์อยากเป็นตัวของตัวเองมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งโหยหาสังคม ต้องการความเข้าใจ
ต้องการที่ดำรงอยู่ของตัวตนบนสังคมที่แตกต่างได้

เช่นกัน
สำหรับความรักของคนสองคนมันก็เหมือนจำลองสังคมย่อยๆลงมา

เพราะไม่ว่าสังคมไหนๆ คู่ไหนๆ
เมื่ออยู่ด้วยกันก็ต้องเจอและจัดการกับความแตกต่าง

ก็ต้องมีพบแล้วจากไป
เพื่อจากและพบกันใหม่
ชีวิตเกิดมาเพื่อเป็นเช่นนี้

แล้วเวลาที่เราใช้จ่ายไปด้วยกัน…
จะมีความหมาย จะเห็นคุณค่าก็ตอนที่จากกัน
…

สำหรับเราในตอนนี้

แค่ผ่านไปสี่วัน ของโลกที่ไม่มีกัน

สี่วัน ก็เหมือนสี่ปีแล้วล่ะ

(**กลับมาไวๆ คิดถึงเสียงบ่นแล้ว)

หมายเหตุ : blog entry นี้อาจดูส่วนตัวไปนิด แต่คิดว่าอารมณ์แบบนี้มันเป็นสากล เชื่อว่าไม่มากก็น้อยที่กำลังเคยรู้สึกเหมือนกัน